جایی برای ماندن

اگر به چند سال قبل برمیگشتم هرگز ایران را حتی به قصد تحصیل ترک نمیکردم، شاید نسبت به چند سال قبل از لحاظ مالی خیلی پیشرفت کرده ام اما اینجا هرگز نشاط و هیجان زندگی ایران را ندارد. عجیب است با وجود اینکه همیشه فکر میکردم نداشتن پول دلیل همه مشکلاتم بود اما داشتن پول مشکلات جدیدی به بار میآورد. من حتی برای پروازهایم، آزمون آیلتس و اجاره خونه ای کوچک در ایران مجبور بودم قرض بگیرم. من در آن زمانی که برای آزمون آیلتس از یکی از دوستان پول قرض گرفتم نیز شاد بودم، من حتی آن زمان لپ تاپ هم نداشتم و خریدن لپ تاپ هم برایم یک هدف بلند مدت بود در آن زمان!!! آنقدر در مسیر پیشرفت و مدرنیته شدن و پول به طرز غمناکی غرق دارم میشوم که شادی آن دوران برایم خاطره شده است. من اینجا ماشین، مسافرت های زیاد و هتل های شیک رفته ام و ازدواج کرده ام و اصلاً دغدغه های مالی و بیسیک مثل دوران ایران را ندارم، اما اگر به همان دوران برمیگشتم هرگز نمیآمدم و در ایران و با مردمی از جنس خودم زندگی میکردم. ای کاش خانه "جایی برای ماندن" بود!!! همه مهاجرین اگر حرف دلشان را بزنند همین حرف مرا خواهند گفت حتی موفقترین ها!